14 Mart 2017 Salı

İbo

Kayınvalidem aylardır evde mevzusu edilen perdeleri söküp yıkayabilmesi için bir süredir arkadaşlarda olan merdiveni gidip almamı istedi. Benimse içim bi' tuhaftı. Berkin Elvan’ın anmasına gidecektim ve kafam geçen 3-4 senenin muhasebesiyle, daha çok sancısıyla, yumrusuyla ve hatta utancıyla meşguldü. Bir iki ve hatta üçüncü kez tekrarlanınca ve oğlan da o esnada park diye tutturunca geç kalma korkusuyla maaile sokağa fırladık. Yolda asıl bu gerginliğimden kaynaklanan kavgalar edildi.

Koşa koşa, bayırları tepe tepe Feriköy Mezarlığı’na vardım. Bir köşede tek başıma dikilmeye başladım. Sonra kendisi haberlerinden bildiğim bir muhabirin bakışlarını üzerimde sezdim, göz göze geldik, sonra o başka tarafa baktı. Acaba sivil polis miydim? Solun çektiği ve ajan/hain yaftalarıyla çektirdiği sıkıntıları düşünürken bu tarz bakışların artmasından dolayı huzursuzlaştım. Ben Gezi’yi kuran, var eden, savunan, o şakalı sloganları yazan örgütsüzlerden değil miydim?

8 Mart 2017 Çarşamba

O ağacın altı

Kâmil Erdem’in ilk kitabı olan Şu Yağmur Bir Yağsa’yı okurken, 60’lı yaşlarını süren yazarın hayalimi gerçekleştirdiğini düşündüm durdum hep: Yıllar içinde hususi bir dil, bir ifade tarzı meydana getirerek, göçüp gitsen de onunla yad edileceğin tek ve çok iyi bir kitap yazmak. Sonra bir Pazar günü, Cem abi ile bir ağacın altında uzun uzun sohbet ettik. Daha doğrusu o söyledi, ben dinledim. Ayrılmaya yakın, güneşin yüzüme vurması, konuşulan meselelerin muhteviyatı ve de mütebahhirin zihnimde uyandırdıkları nedeniyle iyice eğilmiş, bükülmüş olan kafamı şöyle bir kaldırdığımda saatlerdir altında oturduğumuz ağacın daha cinsini dahi bilmediğimin ayırdına vardım. O esnada daha önce Amerikan filmlerinde gördüğüm bir şey oldu, bir ışık huzmesine bakakaldım. Önce çiçeklerin, kuşların ismini öğrenmeliydim. Sonra baharatların, balıkların. Ispanak ile semiz otunu ve hatta rokayı koklamadan ayırt etmeliydim. Yakın arkadaşlarımın anne ve baba adlarını ezberlemeliydim. Sıra kokulara gelmeliydi. Musiki öğrenmeliydim, makam, usul. Yani işim çoktu. Bunları yapıp yapmayacağımı bilmiyordum. Muhtemelen yarıda bıraktığım pek çok şey gibi olacaklardı. Devam edersem belki o kitabı yazmama gerek kalmayacak, yazıp yazmamak işlevini ve ehemmiyetini yitirecekti. Tek istediğim o ağacın altında yaklaştığım zamana biraz daha sokulmaktı. Bu hayat bitmeden onu koynuma alabilir miydim, sanmıyorum. Gayem en azından bunu denemekti.  

3 Mart 2017 Cuma

Hagi

Socrates dergisi Mart sayısı için bir Hagi dosyası hazırlamış, okurken duygularım kabardı. Çocukluğum Rumen Lăcătuș’un, Alman Haessler’in, Rus Onopko ile Tsymbalar’ın Galatasaray'a transfer olmasını beklemekle geçti. Sparta Prag hezimeti sonrası yollarını gözlediğim Nedved’in İtalya serüveni hâlâ içimi yakar. En azından iki sezon bizde oynasaydı. Hoca olarak da Schäfer. Jamaika’yı bile çalıştırdın, bi’ bize gelmedin zalım. 

Sonra bir gün Hagi geldi. Büyük yakaları, estetik bilekleri, 30 metreden golleri vardı, gösterişliydi. Dedi ki: Ben, 25 yaşına kadar "Karpatların Maradona’sı" namıyla tanınan, daha sonra yalnızca Hagi diye bilinen,  Albay George Hagi. Gerçek aşkın savaşçısı. İsminin birincisi. On numaraların sonuncusu. Size şampiyonluklar, Avrupa’da kupalar kazandırmaya, Dortmund’a, Karabük’e attığım gollerle rüyalarınıza girmeye geldim. İçiniz rahat olsun, Güney, annene söyle derin bir nefes alsın, Leeds deplasmanında o penaltıyı atabilecek tek kişi varsa, o da benim.




2 Mart 2017 Perşembe

DİYALOGLAR III

     Baba sen işe git dannem* de bana televizyon açsın.
     ?

     Baba bana ilaç versene?
     Neden oğlum?
     Neden senin deden.

     Baba sırtımı kasır mısın?
     Çok iyi geldi, teşekkürler.

     Sana kahvaltı için ne hazırlayalım?
     Ayran ısıt.

     Baba oyun hamurlarıyla oynayalım mı?
     Baba senin telefonunda YouTube var mı?

(Tüm diyaloglar sabah sularında, 5 dakika içerisinde yaşanmıştır.)  


*anneannem 

1 Mart 2017 Çarşamba

Beze

Bir şeye çok üzüldüğümde boynumda yumru şeklinde bezeler çıkıyor. İyi tanıyanlar halimi oradan biliyor. Bir keresinde babaannem, “Allah'tan vücut sıkıntıyı böyle dışarı atıyor, ya tersi olaydı” demişti. Ve o günden beri beze her uç verip canımı yakmaya başladığında derin bir oh çekiyorum. Babaannem A Haber izlemediği zamanlarda bilge kadındır, bakmayın.

28 Aralık 2016 Çarşamba

"Güzel günlerimizin bittiğini sanma"

Çocukların artık sokaklarda yetişmediğinden, koşup oynamadığından sıklıkla yakınılsa da özellikle naif, ana kuzusu tabir edilen çocuklar için sokak derttir. Biri tipinizi beğenmez gelir sataşır, öbürü keyfiyetten yahut güç gösterisi için sizi döver. Böyle zamanlarda tek şans, bu tür muamelelere mukabele edecek bir büyüğe sahip olmanızdır. İlk çocukluk yıllarımda bu kişi babaannemdi, sonrasında yaş alıp serpildikçe abim oldu.

19 Aralık 2016 Pazartesi

Günün Sözü [026]

— Evin en çok neresini seviyorsun oğlum? 
— İkinizi seviyorum. 

(Hazar, 2. Çok yakında en afili sözleriyle Ot dergisinde.)